The making of...

Dat de film nogal een ambitieus project is, wist ik. Ook dat we tot het gaatje zouden gaan om echt iets moois neer te zetten. Want deze plek, deze mensen, de ervaringen van vorig jaar, dit is een kans die ik niet wil laten schieten.

Vorige week leek het even helemaal mis te gaan. We zouden toestemming nodig hebben om überhaupt te mogen filmen. Dat was geen fijn nieuws, zeker niet in combinatie met de zonnesteek die ik had opgelopen bij het spotten van de prachtlocaties (de rots in het riviertje dat aan het einde van het strand de zee in stroomt, het graf van de dichter Han Mac Tu die op jonge leeftijd lepra kreeg en hier woonde, …). Dankzij onze geweldige Vietnamese hulptroepen zijn we nu toch aan de slag.

Lichtjes
De eerste week filmen zit er op. Het kost me nogal wat uurtjes slaap. Vandaag weer om kwart voor vijf opgestaan om de zonsopkomst te filmen. Gisteren zagen we in plaats van een gloeiende rode bal een enorme donderwolk boven de horizon. Het heeft vervolgens de hele dag geregend. Vandaag was het licht bewolkt. De zon kleurde de wolken blauwgrijs, oranje en rood boven een nog donkere zee vol schommelende lichtjes van de vissersbootjes. Met zo’n uitzicht maakt het echt even niet meer uit dat het zo vroeg is.

Ook de nachtelijke scene met het beestje op de klamboe is geniaal geworden (take 1 mislukte omdat ik m’n lachen niet kon inhouden bij de grap die ik zelf had geschreven, best sneu). Ik was de hele dag al op beestjesjacht. Helaas vergat ik dat even toen er tijdens de evaluatie een insect vlak voor m’n slipper langsliep. Die heeft het niet overleefd. Maar omdat het zo ongelofelijk had geregend, was er een ondergrondse kolonie vliegende beestjes wakker geworden. De eerste paar – die zich in de klamboe van Suzanne hadden verschanst – belandden met hulp van een dappere Annemieke in een leeg toffee-doosje. Niet veel later zat het hele guest house vol. Met duizenden tegelijk kwamen ze op het licht af (je zult ze wel zien vliegen in de balkonscene). Een van hen heeft geweldig gefigureerd als stuntbeestje in de scene waarin ‘Jesse’ niet kan slapen.

Factor 80
Een voor een kunnen we scenes doorstrepen. Klaar! En komt het script tot leven. Geweldig, maar ook spannend. De inspanningen en het geduld van de groep, de acteurs (en de crew) mogen ook wel ergens toe leiden. Gaan we voldoen aan de hooggespannen verwachtingen? Ik wil er nog even niet aan denken. We moeten Phi – het jongetje dat het broertje van de lerares speelt – weer opsporen. Gaat dat drumstel er wel komen? Komen er nog genoeg droge dagen? (Ik schrijf dit nu omdat de scene bij het graf van de dichter uitvalt vanwege een hoosbui. Vreemd hoe het om kan slaan. Stond ik daar van top tot teen ingesmeerd met factor 80…) Gaat het weinige slapen me niet opbreken? Wat als…

Hoewel de film voor nogal wat stress zorgt (ik word meer dan een jaar ouder deze weken), is het een van de leukste dingen die ik ooit gedaan heb.
En dan is er ook nog die groep fantastische jongeren die met de meest ontroerende verhalen terugkomen van hun stages en andere activiteiten. Daarover kunnen ze het beste zelf vertellen.

Het is lekker om er morgen en overmorgen even tussenuit te gaan. Met z’n allen in een busje naar Nha Trang – hotspot voor vakantievierende Vietnamezen. Even zwemmen, shoppen, een massage (?) en ’s avonds uit. Nu eerst maar even een uurtje slaap pakken.

Onder de indruk van de verhalen van Wiesje? Klik hier om mee te helpen!

Naar Wiesje in Vietnam bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl